อัลฟ่า คิลเลียน

เอเลนอร์:

ฉันขมวดคิ้วเมื่อประตูห้องนอนเปิดออก รู้ดีว่าเป็นเอลตัน คู่หมั้นของฉันที่กำลังเดินเข้ามา

เขาไม่เคยสนใจจะเคาะประตู เขาไม่เคยทำแบบนั้นอยู่แล้ว

เขาเดินเข้ามาหาฉัน ไม่สนใจจะพูดอะไรสักคำก่อนจะคว้าคอฉันจากด้านหลัง สังเกตเห็นว่าฉันไม่ได้สนใจหันไปมองเขา ไม่ใช่ว่าเขาจะต้องการให้ฉันทำแบบนั้น ถ้าเป็นอย่างอื่น เขาอาจจะจับฉันโน้มตัวลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วเอาฉันตามที่เขาต้องการ

เขาบดเบียดตัวเข้ากับฉัน ทำให้ฉันรู้สึกถึงตัวเขาผ่านชุดที่ฉันสวมอยู่ ฉันหลับตาลง รอคอยสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

"ไม่ใช่วันนี้ นีโอนาตา" เขากระซิบ เสียงของเขาส่งความรู้สึกสั่นสะท้านลงไปตามแผ่นหลังของฉัน "ฉันเก็บสิ่งที่ดีที่สุดไว้สำหรับพรุ่งนี้ เมื่อเธอเป็นภรรยาของฉันอย่างเป็นทางการ และฉันจะได้ทำเครื่องหมายและเอาเธอในแบบที่ฉันปรารถนา"

เขาบีบคอฉัน ทิ้งรอยฟกช้ำไว้ ก่อนจะปล่อยมือและจูบบริเวณนั้น ฉันต้องต่อสู้กับความรู้สึกสะดุ้ง รู้ดีว่ามันจะให้สิ่งที่เขาต้องการ เขาต้องการให้ฉันอ่อนแอและพังทลาย และนั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการมอบให้เขา

"ฉันมาให้สิ่งนี้กับเธอ" เขาพูด ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง บอกเป็นนัยให้ฉันหันมาเผชิญหน้ากับเขา ฉันทำตามที่บอกและมองขึ้นไปที่เขา สายตาของฉันสบกับของเขา แม้จะรู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เขาชอบ เขายกคิ้วกับพฤติกรรมของฉันแต่ไม่สนใจจะแสดงความเห็น ซึ่งไม่เหมือนเขาเลย ขณะที่เขาเปิดกล่องเผยให้เห็นสร้อยคอมรกต "ของขวัญแต่งงานล่วงหน้า"

ฉันไม่พูดอะไรขณะจับตามองที่อัญมณี การแต่งงานครั้งนี้จะเป็นความตายของฉัน และนั่นเป็นสิ่งที่เขารู้ และเป็นสิ่งที่ฉันไม่สามารถยอมให้เกิดขึ้นได้ ฉันหันหลัง ไม่รอคำสั่งของเขา และมองเขาผ่านกระจกขณะที่เขาสวมสร้อยคอรอบคอฉัน

"ฉันไม่ชอบทัศนคติของเธอวันนี้" เขาพูด กระชับสร้อยคอรอบคอฉัน รู้ดีว่าเพชรพวกนั้นจะทิ้งรอยบาดและรอยแผลไว้ พวกมันจะหายก่อนงานแต่งงาน เป็นสิ่งที่เขามั่นใจ และไม่ว่าจะหายหรือไม่ เครื่องสำอางก็ถูกใช้เพื่อปกปิดรอยบาดและรอยฟกช้ำของฉันเสมอ อย่างน้อยก็เมื่อเขาต้องการให้เป็นแบบนั้น มีบางครั้งที่เขาปฏิเสธที่จะให้ฉันปกปิดพวกมัน ต้องการอวดความแข็งแกร่งของเขาในแบบที่เขาทำ "แต่ฉันจะให้อภัยเธอที่รู้สึกประหม่า เธอรู้ใช่ไหม มันเป็นวันสำคัญของเธอในวันพรุ่งนี้"

เขาคลายสร้อยคอรอบคอฉัน และฉันอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านเมื่อเพชรถูกดึงออกจากผิวหนังที่ฉีกขาดของฉัน คอของฉันมีเลือดไหล แต่ฉันไม่ขยับหรือตอบสนองขณะที่เขาติดตะขอสร้อยคอรอบคอฉัน

เขามองฉันผ่านกระจก และฉันก้มมองที่โต๊ะเครื่องแป้ง หลบตาเขา นี่เป็นแค่เพียงขอบเขตที่ฉันสามารถท้าทายเขาได้ พิจารณาจากที่เขาเลือกที่จะแสดงความเห็น ฉันรู้ว่าการเคลื่อนไหวผิดพลาดเพียงครั้งเดียวจะทำให้ฉันต้องเสียมากกว่าที่ฉันจะรับไหว และไม่มีใครที่จะปกป้องฉัน ดังนั้นฉันจึงรู้ว่าต้องเงียบและเชื่อฟังถ้าฉันต้องการให้คืนนี้ผ่านไป

"เธอเข้าใจบทเรียนดีมาก เด็กดี" เขาพูด เสียงของเขาดังกว่ากระซิบเล็กน้อยก่อนที่เขาจะลดมือลงไปที่ต้นขาของฉัน กดนิ้วลงบนนั้น ทำให้ฉันสะดุ้ง "รอยฟกช้ำนี้จะสอนให้เธอไม่คิดท้าทายฉันอีก และฉันคิดว่าเธอไม่ต้องให้ฉันเตือนว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเธอทำแบบนั้น"

ฉันจับตามองที่โต๊ะเครื่องแป้ง ต่อสู้กับความรู้สึกอยากจะโต้กลับหรือยอมจำนนต่อหมาป่าของฉันที่วิงวอนให้ฉันหยุดท้าทายเขา การท้าทายเขาเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันยังคงเดินหน้าต่อไปได้ มันเตือนฉันว่าแม้จะมีทุกอย่างที่เกิดขึ้น ฉันยังคงเป็นวิญญาณอิสระที่ยังต้องการต่อสู้ และนั่นเป็นสิ่งที่ฉันจะไม่ยอมให้เขาพรากไปจากฉัน

เขาเดินไปที่ประตู ไม่สนใจที่จะรอให้ฉันตอบสนอง รู้ดีว่าฉันจะไม่ทำ เขาเปิดประตูพอดีกับที่ฉันมองขึ้นไปที่ภาพสะท้อนของตัวเอง ฉันวางมือบนอัญมณี และเขาหัวเราะเยาะอย่างขบขัน

"พักผ่อนบ้างนะ ตัวน้อย เธอจะมีเวลาเพียงพอที่จะชื่นชมสร้อยคอในวันพรุ่งนี้ แต่ฉันเชื่อว่าเธอควรพักผ่อนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" เขาพูด น้ำเสียงเยาะเย้ย ทำให้หน้าอกฉันร้อนผ่าว "ไม่ใช่ว่ามันจะทำให้เกิดความแตกต่างอะไรอยู่แล้ว"

เขาเดินออกไปและปิดประตูดังปังตามหลัง ฉันจ้องประตูอย่างเดือดดาลสักครู่ก่อนจะกระชากสร้อยคอออกจากคอและทุ่มลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง

หัวใจของฉันเต้นแรงในอก และฉันส่ายหัวกับชะตากรรมของตัวเอง นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการสำหรับตัวเอง การยอมจำนนต่อชายคนนั้นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ

ฉันมองไปที่หน้าต่าง รู้ว่ามันเป็นโอกาสเดียวของฉัน ถ้าฉันแต่งงานกับชายคนนั้น ฉันก็จะตัดสินชีวิตตัวเองให้เป็นนักโทษของคนที่ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการทำร้ายฉัน และนั่นเป็นสิ่งที่ฉันไม่ต้องการจะมีชีวิตอยู่ผ่านมัน

"นายหาคนอื่นมาเล่นด้วยได้ เอลตัน" ฉันกระซิบกับตัวเอง ขณะมัดผมเป็นมวย นึกถึงความยากลำบากที่ฉันผ่านมาจนถึงตอนนี้ หกปีของชีวิตฉันได้มอบให้กับชายคนนั้น และในหกปีนี้ สิ่งที่ฉันเห็นมีแต่น้ำตาและความเจ็บปวด

ฉันเดินไปที่หน้าต่างและค่อยๆ เปิดมันออก ต้นไม้ที่แม่และฉันปลูกไว้หลายปีก่อนที่เธอจะจากไปตอนนี้สูงสองชั้น กิ่งของมันยื่นมาถึงหน้าต่างห้องฉัน มันเป็นสิ่งเดียวที่เธอสามารถให้ฉันได้ พืชที่สามารถกลบกลิ่นของฉัน

ฉันดึงใบไม้ออกมาสองสามใบและถูที่คอและข้อมือ ก่อนจะจับชุดของฉันขึ้น รู้ว่ามันเป็นโอกาสเดียวของฉัน "หนูจะไม่จบลงด้วยชะตากรรมเดียวกับแม่นะคะ แม่ หนูสัญญากับแม่ไว้แล้วว่าจะไม่เป็นแบบนั้น และหนูจะต่อสู้เพื่อทำตามสัญญานั้นให้ได้"

ฉันมองลงไปที่พื้น รู้ว่ามันเป็นโอกาสเดียวของฉัน การหมอบคลานจะไม่พาฉันไปถึงไหน และด้วยเหตุนี้ ฉันจึงทำสิ่งเดียวที่ฉันคิดออก

ฉันกระโดด...